viernes, 20 de febrero de 2015

Respecto pola lingua materna

O sábado 21 celebramos o Día Internacional da Lingua Materna. Na seguinte publicación atoparedes textos en prosa e verso para reflexionar, en particular, sobre a saúde e o compromiso necesario coa nosa lingua materna.

A lingua materna non é un problema,

é unha riqueza que non podemos estragar 


 

 

Longa vida


á nosa lingua materna!

jueves, 29 de enero de 2015

Cando as matemáticas pingan sangue

Unha das causas da mortalidade humana ven provocada polos conflitos bélicos tanto pasados como actuais. Para mostra, e dunha maneira aproximada, presentamos algunhas cifras que se traducen en sangue, dor e destrución...

miércoles, 28 de enero de 2015

Si vis pacem, para pacem

En contra do Si vis pacem, para bellum os expansionistas, conquistadores e insaciables romanos, ao longo da súa dilatada historia, necesitaron acudir a pactos e proclamar unha Pax Augustea, máis oficial que real.

Con P de Paz e de París

París, a cidade da luz, ao longo da súa historia foi lugar elixido para negociar e asinar múltiples tratados de Paz. Para mostra os que aparecen nesta presentación: despois das tebras das guerras a luminosidade parisina facilitou pactos, treguas e alianzas

martes, 11 de noviembre de 2014

Twitteando contra o Maltrato e a Violencia de Xénero



Unímonos á iniciativa das bibliotecas dos IES de Poio e Ribeira do Louro-O Porriño, promotoras dunha campaña de denuncia da violencia de xénero en Twitter, dirixida a todos os sectores da comunidade educativa (profesorado, alumnado, pais e nais e PAS)

Trátase de publicar en TWITTER un chío (máximo 140 caracteres): unha mensaxe, unha frase, un verso, un haiku, un micropoema, un microrrelato… co hashtag #nonmaltratoBE co tema do rexeitamento da violencia de xénero.

Que non falte o teu tuit 
contra a praga do maltrato e a violencia de xénero!






domingo, 9 de noviembre de 2014

Ciencia en galego nas bibliotecas escolares galegas!

Neste novembro, mes da ciencia en galego nas bibliotecas, pregoamos a mensaxe do profesor Ángel Carracedo, recoñecido científico galego: 

Un grande empresario dicíame non hai moito tempo: “Aos científicos valorarannos aquí cando algún se faga moi rico cos seus achados”.
A min non me parece que os galegos valoren pouco a ciencia e os seus científicos. Ao contrario, penso que estamos entre as profesións mellor consideradas. Temos a gran sorte de que a xente da nosa terra valora o traballo e a dedicación aos demais por riba de todo.
Tampouco creo que ningún científico teña entre os seus obxectivos facerse rico. O seu tesouro é o coñecemento e a súa ilusión buscar o porqué das cousas. A súa gran ledicia prodúcese cando fan un descubrimento que lles dá respostas ás preguntas que se fixeron e que ninguén fora quen de albiscar.
Gustaríalles traballar na súa terra, pero para iso precisan medios para investigar e un salario que lles permita vivir. Non lles importa que non sexa moito o que gañen, pero si que o proxecto, o grupo onde traballan e o ambiente sexa estimulante.
E temos que procurar entre todos que estas condicións se dean aquí. O noso número de investigadores é aínda moi baixo e as condicións nas que se desenvolve o seu traballo distan moito de ser comparables coas dos países máis desenvolvidos.
E é preciso cambiar esta situación. A investigación é o motor do desenvolvemento e da riqueza dos pobos, e temos que procurar reter o noso talento e mesmo captar novo talento do exterior.
Tamén temos, os propios científicos, que integrarnos máis na sociedade, na nosa cultura, no noso sistema produtivo, e sobre todo contar o que estamos facendo.
Cos anos cada vez concédolle máis importancia a divulgar a ciencia. Facela é importante, pero tanto ou máis é contar que sabemos e tantos e tantos misterios e problemas que aínda non conseguimos chegar a entender. Saber isto é a única maneira de que a xente valore o que os científicos fan, pero sobre todo é a única maneira de comprender o mundo que nos rodea e poder xulgar criticamente o que nos din, o que é igual que ser máis libres.
E para chegar á xente da nosa terra hai que facelo no nosa lingua. “Sentímolo noso”, escribía unha mestra dun dos institutos (o meu favorito) onde cada vez que podo voulles contar o que facemos aos alumnos. Entusiasmo e proximidade son a clave da divulgación científica, e que te sintan como eles, do seu mundo, coa nosa fala, é a garantía para que a ciencia se aprecie aínda máis e moitos dos nosos rapaces queiran dedicarse a ela.


CIENCIA + GALEGO = UN BINOMIO POSÍBEL!